Ja, ik ben lid van de Eppo. Op één of andere manier schaam ik me een beetje dat ik dit toegeef en ik schaam me dan ook weer voor het feit dat ik me schaam. Nederland hoort een leuk stripblad te hebben, voor de kids en de grote kids. Bij mij ligt de Eppo op de wc, als ik hem daar niet neerleg wordt hij genegeerd. Dit komt deels omdat ik geen rust in mijn lijf heb en niet effe ga zitten om hem  te lezen en deels omdat ik altijd wel een voorraadje ongelezen strips heb liggen en die zijn gewoon leuker; de Eppo verliest het van de concurrentie.

Strips worden in Nederland nog steeds (onterecht) gezien als voer om kleine kindertjes mee zoet te houden en zijn commercieel gezien blijkbaar niet aantrekkelijk. Vroeger (“Vroeger…” zei opa Stellingwerf, “vroeger was alles beter!”) had je de Robbedoes, Kuifje, Mickey Maandblad en nog een paar bladen en veel van die bladen waren best leuk (let wel, de Bobo en Okki waren geen stripbladen in mijn beleving, veeeeeels te veel tekst, raar genoeg bestaan beiden nog wel). Tegenwoordig heb je alleen nog de Donald Duck en nu dus de Eppo. In tijden dat Nederland kwaliteits strips (die geen strips maar ‘beeldverhalen’ heten) voorgeschoteld krijgt in de vorm van ‘Eisner’ en de meer in mijn straatje liggende  pulp-strips (contaminatie!) van ‘Pulpman’ voelt de Eppo stoffig en saai aan. Het blad is vervallen tot een schaduw van zijn vroegere zelf.

Nou heb ik eigenlijk geen recht van spreken, ik ben van de humor strips; grappen van één, hooguit twee pagina’s (de oude Sjors & Sjimmie, Doorzon, Kleine Robbe), strookjes (Calvin & Hobbes, Dirkjan, Meneer Foutjes, Eugene, Kinky & Cosy, Esther Verkest) en de cartoons (the Farside, Hein de Kort), waarschijnlijk omdat ik de aandachtspanne van een 4-jarige heb.

Ik had een oma en opa die altijd een abonnement als verjaarskado gaven. Ik ben dus opgegroeid met de Donald Duck, als snel gevolg door de Eppo Wordt Vervolgd (toen kreeg mijn zus de Duckies), wat veranderde in de Sjors & Sjimmie en uiteindelijk roemloos ten onder ging als de Strippaparazzi. Het blad werd met de jaren steeds beter (vond ik), meer korte humor strips, dus het gevoel dat het blad echt stampvol zat. Blijkbaar heb ik een commercieel niet haalbare smaak. De Myx kon het gat niet vullen en de Zone 5300 bevatte naar mijn smaak te veel ‘ruis’ en heb ik met de komst van de Eppo beeindigt.

De zwakte van de Eppo zit hem naar mijn smaak in de programmering: één pagina Storm per keer is gewoon veels te weinig voor een verhaal waar je voor moet gaan zitten om er echt van te kunnen. Hetzelfde geld ook voor de Partners, Franka, Havank en Agent 327 (kom op: één pagina in Eppo nr. 5? WTF? What’s next: één strook per blad?). Het enige wat ik echt leuk vind (en meteen lees als het blad op de mat valt) zijn Esther Verkest, Plunk, Kort en Triest en het leukst zijn nog de editorials van Mars Gremmen in de colofon en de varia (maar het mag dan ook geen geheim zijn dat ik altijd een groot fan ben geweest van Mars, onder zijn leiding werden de lange Sjors & Sjimmie verhalen stukje bij beetje ranziger en Meneer Foutjes en Trix waren altijd briljant). January Jones is leuk, heeft een bepaalde charme en is prachtig getekend. Havank is mooi maar niet mijn soort verhaal (en zoveel tekst). De Partners had ook altijd wel een bepaalde charme, maar de lijnvoering is nu zo grof dat de plaatjes soms pijn doen om naar te kijken. Hotel Nevelzicht is nergens grappig en de tekenstijl is gebrekkig (hoewel de inkleuring me wel weer erg aanspreekt). Napoleon is vakkundig getekend, maar de grappen zijn zo afschuwelijk niet grappig dat het haast pijn doet. En van Bob Evers krijg ik oprispingen (alsof ik cliché jongensboek zit te lezen, hoewel ik niet aan lezen toekom, de oudbolligheid van de tekenstijl staat me zo afschuwelijk tegen). Dan zijn er nog fossielen die mij nooit aangesproken hebben: Eppo, Flippie Flink en de Stamgasten.

Mij doe je dus niet echt een plezier met de Eppo; ik lees hem half plichtmatig door en geef hem dan door aan de kleine van een vriendin. Echter toen ik laatst stond te babbelen met de uitbater van de lokale stripwinkel Het Gele Teken hoorde ik dat hij wel blij was met het blad; hij kreeg na jaren van afwezigheid weer oude bekenden in zijn winkel omdat de nieuwe Eppo bij hen de interesse in strips weer tot leven had gewekt. Misschien is de echte Eppo essentie juist wel terug te vinden in het nieuwe blad en is het gewoon niet aan mij besteed. Als de programmering van het blad zich echter zo doorzet hou ik het na een jaar voor gezien. Van 100 euro weet ik genoeg leuke strips te kopen, keuze zat.